اثبات الهی و آسمانی بودن قرآن

(ادامه پست قبلی)

از سوی خدا بودن آیات نازل شده بر پیامبر(ص)، به واسطه اثبات معجزه بودن آن صورت می گیرد و حقیقت معجزه این است که مدّعی نبوت، عمل خارق العادهای را انجام دهد و دیگران را برای انجام همانند آن دعوت کند. اما از آوردن مانند آن عاجز و ناتوان باشند.(۱)

قیود و شرایط مذکور در قرآن مجید دیده می شود، یعنی پیامبر اسلام(ص) با معجزه قرآن ادعای نبوت کرد و مردم را به هماوردی (تحدّی) فرا خواند تا جایی که حاضر شد کافران تنها یک سوره بیاورند و از تمام جهانیان برای ساختن سوره کمک بگیرند.(۲) چهارده قرن است که این ندا در گوش جهانیان طنین انداز است، ولی کسی نتوانسته است در صحنه مبارزه گام بگذارد یا موفق شود.

إعجاز قرآن جهات و وجوه مختلفی دارد که مردم با درک وجوه إعجاز قرآن به خدایی و فرا بشری بودن آن پی می برند.

اينك به برخي از مهم ترين آنها اشاره مي شود:

۱. اعجاز طریقی:

قرآن که معارف والا و معانی بلند و سخنان حکیمانه و دانشهای مختلف در آن جمع شده، توسط شخصی آورده شده که خود سواد خواندن و نوشتن نداشت و اين يكي از وجوه اعجاز قرآن است كه درآيات قرآن نیز برآن تإكيد شده است.

اين موضوع در چند آيه مطرح شده است.

یکی از آیاتی که اعجاز قرآن را با تكيه بر این مطلب مورد اشاره قرار مى دهد چنين است: «وَ ما كُنْتَ تَتْلُوا مِنْ قَبْلِهِ مِنْ كِتابٍ وَ لاتَخُطُّهُ بِيَمِينِكَ إِذاً لَارْتابَ الْمُبْطِلُونَ»(۳) «و تو هرگز پيش از اين كتابى نمى خواندى و با دست خود چيزى نمى نوشتى، مبادا كسانى كه در صدد (تكذيب و) ابطال سخنان تو هستند، شك و ترديد كنند.» اين آيه دلالت دارد كه اعجاز قرآن، با توجه به امی بودن پيامبر(ص) به گونه اى به كرسى مى نشيند كه حتى براى ياوه گويان نيز زمينه ترديد باقى نمى گذارد.

قرآن مجيد، در دو آيه (۴) پيامبر(ص) را امّى ناميده است: امى به معناى منسوب به مادر (امّ) است و مقصود از آن اين است كه فرد جز معلوماتى كه طبق فطرت و استعدادهاى مادرزادى خود بدست مى آورد معلومات ديگرى ندارد و فاقد معلومات اكتسابى به دست آمده در پرتو قدرت بر خواندن و نوشتن است.

موضوع درس ناخوانده و خط نانوشته بودن پيامبر(ص) از نظر تاريخى نيز مسلّم است و حتى شرق شناسان و مورّخان غير مسلمان نيز بر آن صحه گذارده اند.