از کربلا تا مدینه

حضرت زینب (س) تندیس عفت و حیا و پیام آور عاشورا است. فرازهای زندگانی وی دارای آموزه های تربیتی و الگویی ناب برای بانوان است. یک سال و نیم پس از حادثه عاشورا در 56 سالگی از دنیا رفت و به دیدار برادر شتافت.

حضرت زینب علیها السلام در پنجم جمادی الاولی سال پنجم هجرت در مدینه منوره چشم به جهان گشود. مادرش فاطمه زهرا سلام الله علیها و پدرش امام علی علیه السلام بود.

پیامبر اکرم بعد از بازگشت از سفر، به محض شنیدن خبر تولد، سراسیمه به خانه علی علیه السلام رفت، نوزاد را در بغل گرفت و بوسید، آن گاه نام زینب (زین + اب) را که به معنای «زینت پدر» است برای این دختر انتخاب نمود.

نیز او را ام کلثوم کبری، و صدیقه صغری می نامیدند. از القاب آن حضرت، محدثه، عالمه و فهیمه بود.

حضرت زینب در پنج سالگی مادر خود را از دست داد و از همان دوران طفولیت با مصیبت آشنا گردید. در دوران عمر با برکت خویش، مشکلات و رنج های زیادی را متحمل شد، از شهادت پدر و مادر گرفته تا شهادت برادران و فرزندان، و حوادث تلخی چون اسارت و . . . را تحمل کرد . این سختی ها از او فردی صبور و بردبار ساخته بود

حرکت به سوی کوفه

آفتاب دهم محرم سال 61 هجری در حالی غروب می کرد که زمین کربلا پر بود از خون شهدا و پاره های تن عزیزترین فرزندان رسول خدا صلی الله علیه و آله.

ماه بیرون آمد و در روشنایی نور آن، حضرت زینب- سلام الله علیها- با کودکان یتیم و زنان گریان، دیده می شدند که بر بالای سر کشته ها نشسته و یا در جست وجوی شوهر یا برادر خود هستند.[1]

سپاه ابن سعد اقدام به برهنه کردن بدن امام حسین علیه السلام نمودند.[2]

پس از غارت خیمه ها، آن ها را به آتش کشیدند. در این حال، زینب- سلام الله علیها- سراسیمه، نگران وضع کودکان و زنان و از همه مهم تر نگران وضع امام زمان خود و حجت خدا که بیمار و درون خیمه بود، شد. یکی از شاهدان حادثه می گوید:

به خدا سوگند هرگز فراموش نمی کنم زینب دختر علی علیه السلام را که بر برادرش امام حسین علیه السلام ندبه و ناله می کرد و با صدای اندوهناک و دلی پر غم فریاد می زد: «ای محمد! ای جد بزرگوار! درود فرشتگان همواره بر تو باد. این حسین توست که در خون خود غلتان است و اعضایش از یکدیگر جدا شده است و اینان دختران تو هستند که اسیر شده اند». از این ستم ها به خداوند و به محمد صلی الله علیه و آله و به علی مرتضی علیه السلام و به فاطمه- سلام الله علیها- و به حمزه علیه السلام شکایت کرد.[3]

اخلاق در اسلام...